Επαγγελματικός οδηγός

Κατεβάστε τις εφημερίδες σε μορφή pdf


Παλαιότερες ψηφοφορίες - Aρχείο

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ | Αμίαντος: ένας αόρατος και κατά συρροή δολοφόνος
Τελευταία ενημέρωση:Παρασκεύη,07/09/2018

 .........

Αναδημοσίευση άρθρου του Αλέκου Χαλβατζή για τις επιπτώσεις του αμιάντου στην υγεία  



 ........

Τις τελευταίες εβδομάδες με αφορμή την τραγωδία στο Μάτι-Βουτζά υπάρχει συνεχής ενασχόληση από διάφορα Μέσα με το θέμα του αμίαντου (asbestos), της επικινδυνότητας του, των  βαρύτατων επιπτώσεων του στην υγεία ιδιαίτερα παιδιών και βρεφών.

Όπως δείχνει η εμπειρία προκειμένου μια κοινωνία να καταπιαστεί με ένα πρόβλημα συνήθως δεν είναι αρκετό να γίνουν κάποιες επισημάνσεις από διορατικούς ανθρώπους ή φορείς, όσο τεκμηριωμένες και αν είναι αυτές.

Συνήθως αυτοί αντιμετωπίζονται σαν την μυθική Κασσανδρα που είχε μεν το χάρισμα της μαντικής αλλά παράλληλα και την κατάρα να μην πιστεύει κανείς τις (συνήθως δυσάρεστες και ενοχλητικές) προβλέψεις της.

 

 

Τι είναι ο αμίαντος;

 

Ο αμίαντος (όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στα links παραπάνω) είναι ένα υλικό με πολύ υψηλή μηχανική αλλά και θερμική αντοχή.  Αυτές οι ιδιότητες τον έφεραν σε αμέτρητες τεχνικές εφαρμογές.


Οί ίνες αμιάντου αφενός αναμιγνύονταν με τσιμέντο ως οπλισμός προκειμένου να κατασκευαστούν λεπτές αλλά ανθεκτικές σωλήνες, καμινάδες, ζαρντινιέρες, το γνωστό μας ελενίτ για τις στέγες, γυψοσανίδες, ψευδοροφές, συνθετικά πλακάκια δαπέδου και αφετέρου αποτελούσαν βασικό υλικό σε περιβλήματα φούρνων, κλιβάνων, σε φρένα αυτοκινήτων, ακόμα και στο διχτάκι της γκαζόλαμπας που ακόμα αποκαλείται ή και επιγράφεται «αμίαντο» (παρότι απ’ όσο ξέρω -και ελπίζω- πλεόν κατασκευάζεται μόνο από άλλα υλικά).


 

Γιατί βλάπτει;

 

Το πρόβλημα προκύπτει ακριβώς από αυτές τις χρήσιμες ιδιότητες του αμίαντου. Αυτές οι πολύ μικρές (πρακτικά αόρατες) και πολύ ανθεκτικές ίνες, τις οποίες αναπόφευκτα απελευθερώνει με τον καιρό και με τη χρήση, όταν καταλήγουν στον ανθρώπινο οργανισμό (κυρίως με την εισπνοή στα πνευμόνια) αρχίζουν να διαπερνούν τους ιστούς μέχρι να “φωλιάσουν” καλα-καλά σε κάποιο σημείο και να παραμείνουν εκεί για πάντα. Αυτό τους το πέρασμα που άμεσα είναι ανεπαίσθητο για το ανυποψίαστο θύμα δεν είναι χωρίς συνέπειες. Ταυματίζουν τους ιστούς και τους μετατρέπουν σε ουλή (άρα ο πνεύμονας αχρηστέυεται) ενώ ταυτόχρονα δημιουργούν μια κατάσταση διαρκούς φλεγμονής που συχνά οδηγεί σε διάφορες νεοπλασίες πολλές φορές και κακοήθειες (καρκίνους).

Οι επιπτώσεις πολλαπλασιάζονται αφού α) οι ίνες αυτές είναι εξαιρετικά ανθεκτικές στο χρόνο, β) δεν γίνονται αντιληπτές άρα δεν προκαλούν ανησυχία, γ) μεταφέρονται στα μαλλιά, ρούχα, δέρμα όποιου είχε την ατυχία να τις συναντήσει και τον ακολουθούν (πχ στο σπίτι του), ενώ δ) είναι πολλαπλάσια επιβλαβείς για παιδιά και βρέφη.

Αυτά όλα είναι γνωστά εδώ και πολλές δεκαετίες όμως οι σχετική βιομηχανία δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει ένα τόσο προσοδοφόρο προιόν.

 

 

Τι προβλέπει ο νόμος;

 

Η  εμπορία και χρήση του απαγορεύτηκε στην Ευρώπη και την Ελλάδα πολύ πρόσφατα (εδώ και μόλις 15 περίπου χρόνια). Δεν έχει ληφθεί όμως κανένα μέτρο για την ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ και ΑΜΕΣΗ απομάκρυνση και (όσο γίνεται) ασφαλή απόθεση των τεράστιων ποσοτήτων αμιάντου που βρίσκονται ήδη σε εκατομμύρια κατασκευές, (μόνο για τα δημόσια κτήρια υπάρχε σχετική πρόβλεψη αλλά πολύ αμφιβάλω αν έχει εφαρμοστεί συνολικά ή έστω στην πλειονότητα των περιπτώσεων).


Όπως είπαμε το πρόβλημα προκύπτει από τις ελεύθερες ίνες του αμίαντου. Θεωρητικά όσο πχ ένα φύλλο ελενίτ είναι σταθερό και προστατευμένο δεν εκλύει (οι εκλύει ελάχιστες) ίνες. Αυτό όμως είναι ένα θεωρητικό σενάριο. Κάθε κατασκευή πχ μια στέγη αναγκαστικά φθείρεται με το χρόνο, με τη χρήση, υπό την επίδραση των στοιχείων της φύσης ή όταν γίνονται εργασίες συντήρησης ή μετατροπής ή απομάκρυνσης (όταν πχ ο ανυποψίαστος χρήστης τρίψει ή κόψει ή τρυπήσει ή σπάσει για οποιοδήποτε λόγο κάποιο υλικό).

Υπάρχει πλέον Νόμος που απαγορεύει την επεξεργασία και απομάκρυνση όλων των σχετικών υλικών από κάθε ιδιώτη ή μη πιστοποιημένο συνεργείο. Οι προδιαγραφές που ορίζονται από το Νόμο (και όχι αδικαιολόγητα) θυμίζουν σενάριο αντιμετώπισης πυρηνικού ατυχήματος: εκκένωση του χώρου, απομόνωση με πλαστικά φύλλα, περιβάλλον υποπίεσης, ολόσωμες στολές μιας χρήσης, επαγγελματικές μάσκες ολόκληρου προσώπου (και τα μάτια), διαβροχή με ειδικά υλικά για να παγιδεύεται η σκόνη, ερμητική αποθήκευση και μεταφορά σε ειδικά κέντρα διαχείρισης στο εξωτερικό. Όλα αυτά οδηγούν σε απίστευτο κόστος μιλάμε για δεκάδες ευρώ ανά τετραγωνικό ή κιλό υλικού με αποτέλεσμα πχ η απομάκρυνση της στέγης ενός δώματος δηλαδή 5-6 τετραγωνικά ελενίτ να κοστολογείτε αρκετές εκατοντάδες ευρώ (χωρίς να συμπεριλαβουμε το κόστος αντικατάστασης με άλλα ασφαλή υλικά).


 

Μπορεί να απομακρύνθεί;

 

Αν αναλογιστεί κανείς ότι το φτηνό αυτό υλικό είχε χρησιμοποιηθεί κυρίως (αλλα όχι μόνο) από φτωχά στρώματα τόσο στην επαρχία όσο και σε εργατογειτονιές (αποθήκες, κοτέτσια, μαντρια αλλά και σπίτια, βιοτεχνίες, προσφυγικά σπίτια ειδικά όταν μεταπολεμικά επεκτάθηκαν κλπ) καταλαβαίνουμε ότι ειδικά στις σημερινές συνθήκες οι συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που (συνήθως) κληρονόμησαν το πρόβλημα αποκλείεται να αναθέσουν την απομάκρυνση σε πιστοποιημένη εταιρία. Επομένως ή απλώς θα συνεχίσουν να ζουν με το πρόβλημα (που διαρκώς χειροτερεύει  αφού το οποίο δομικό στοιχείο ολοένα και περισσότερο αποσαθρώνεται) ή θα επιχειρήσουν να το απομακρύνουν «στη ζούλα» με ολέθριες συνέπειες για την υγεία των ίδιων, των οικογενειών και γειτόνων τους, του μη εξειδικευμένου συνεργείου, των εργατών καθαριότητητας του Δήμου (αν τα πετάξουν στα σκουπίδια) και γενικά του περιβάλλοντος και των μελλοντικών γενιών αφού τα υλικά θα καταλήξουν ανεπεξέργαστα σε κάποια χωματερή, ρέμα ή νέα οικοδομή για επιχωμάτωση (μπάζωμα).

Όταν κάποιος συνειδητοποιήσει το πρόβλημα θα τρομάξει αρχίζοντας να παρατηρεί την πληθώρα εστιών αμίαντου στο άμεσο και καθημερινό περιβάλλον του.

 

 

Το παράδειγμα της Νέας Ιωνίας

 


Στο Δήμο κατοικίας μου (Νέα Ιωνία) το πρόβλημα είναι τεράστιο. Ένα μεγάλο μέρος από τα προσφυγικά αλλά και από άλλες νεώτερες οικοδομές είναι γεμάτο με σχετικά υλικά, η ηλικία των οποίων πλέον μετράται σε αρκετές δεκαετίες και η φθορά τους είναι διαρκής και μεγάλη. Πολλές οικοδομές κατεδαφίζονται ανεξέλεγκτα, άλλες καταρρέουν από μόνες τους , σε άλλες οι φτωχοί ιδιοκτήτες ή ένοικοι (πολλές φορές μετανάστες/πρόσφυγες) προχωρούν μόνοι τους σε μερεμέτια. Ενώ πολλές φορές αυτά τα υλικά τα βλέπεις παρατημένα για μέρες δίπλα από κάποιον κάδο.


Έχοντας υπόψη όλα αυτά με αφορμή συγκεκριμένο περιστατικό πριν 15 μήνες είχα τηλεφωνική επικοινωνία με τις υπηρεσίες καθαριότητας, αυτά που άκουσα με έκαναν να ανησυχήσω ακόμα περισσότερο οπότε και έστειλα σχετικό email στο Δήμο Νέας Ιωνίας (γραφείο Δημάρχου, αρμόδιο αντιδήμαρχο, Υπηρεσία καθαριότητας, Σωματείο Εργαζομένων) για το οποίο δεν πήρα πότε καμία απάντηση.


Με αφορμή νέο περιστατικό έστειλα δεύτερο email πριν 2 μήνες (στις 3/7/18) στους ίδιους αποδέκτες. Μέχρι τώρα απάντηση έχω πάρει από το Σωματείο Εργαζομένων και από τον Ιατρό Εργασίας του Δήμου, οι οποίοι δήλωσαν ότι συμμερίζονται την ανησυχία μου και ότι θα κινητοποιηθούν σχετικά. Η Δημοτική Αρχή και οι Δημοτικές υπηρεσίες και πάλι δεν έχουν δώσει καμιά απάντηση.

 

 

Στο «δια ταύτα» (όπως έγραφα ήδη στο πρώτο email προς το Δήμο Νέας Ιωνίας):

 

[…]Η εγκληματική ανεπάρκεια και αδιαφορία του κεντρικού κράτους δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία. Ούτε αποτελεί δικαιολογία η πιθανή τυπική αναρμοδιότητα του Δήμου στο χειρισμό τέτοιον υλικών. Ο Δήμος είναι ο πιο κοντινός στον πολίτη δημόσιος φορέας [οπότε] ακόμα και αν δεν μπορεί άμεσα να λύσει το οποιοδήποτε θέμα, οφείλει σε κάθε περίπτωση να σταθεί διαφωτιστής, συμπαραστάτης, συνήγορος και οργανωτής του Δημότη απέναντι σε κάθε Αρχή και συμφέρον. Όλα αυτά στο πολλαπλάσιο για μια Δημοτική Αρχή που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερή, φιλολαϊκή κλπ.

 

Ο Δήμος οφείλει:

 

Άμεσα και ανεξάρτητα από την υποστήριξη (ή μη) των προϊστάμενων αρχών:

·  να προβεί σε πλατιά εκστρατεία ενημέρωσης του πληθυσμού με ανακοινώσεις, ενημερώσεις, εκδηλώσεις σε σχολεία, γειτονιές κλπ σχετικά με τους κινδύνους του αμίαντου, τον εντοπισμό του, τα άμεσα-προσωρινά μέτρα προστασίας, τις επικίνδυνες/απαγορευμένες ενέργειες και τις δυνατές οριστικές λύσεις

·  να ενημερώσει το προσωπικό της καθαριότητας, της τεχνικής υπηρεσίας, το τμήμα κατεδαφίσεων & επικινδύνων καθώς και κάθε άλλον εμπλεκόμενο υπάλληλο του ώστε να μην μπαίνει ο ίδιος ο εργαζόμενος σε κίνδυνο, να αναφέρει άμεσα κάθε ύποπτο υλικό κλπ

·  να οργανώσει συνεργεία καταγραφής των παραπάνω υλικών, ειδικά όσα βρίσκονται σε κατάσταση φθοράς και χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης και να αρχίσει την άμεση αυτεπάγγελτη καταγραφή τους και ενημέρωση των (κατά πάσα πιθανότητα ανυποψίαστων) ιδιοκτητών / ενοικιαστών

·  να φροντίζει για την άμεση και ορθή διαχείριση των παραπάνω υλικών όταν (κακώς) εγκαταλείπονται σε δημόσιο χώρο

·  και τελικά αφού έχει ενημερώσει τον πληθυσμό, να αρχίσει να αναζητά πλέον και ευθύνη από όποιους συνδημότες μας συνειδητά θέτουν σε κίνδυνο την υγεία όλων μας απορρίπτοντας όπως-όπως σχετικά υλικά

να απαιτήσει μαχητικά από την κεντρική κυβέρνηση
ζητώντας και τη μαζική, αγωνιστική συμπαράσταση των δημοτών
ταχύτατα και ουσιαστικά μέτρα:

·  σύσταση, εκπαίδευση, εξοπλισμό και πιστοποίηση εξειδικευμένων συνεργείων στα πλαίσια κάθε Δήμου που θα αναλαμβάνουν δωρεάν το έργο απομάκρυνσης αυτών των επικίνδυνων υλικών αντί των πανάκριβων ιδιωτικών εταιριών

·  ανάληψη από τα Υπουργεία Περιβάλλοντος, Υποδομών και Υγείας του άμεσου κόστους απομάκρυνσης των επικίνδυνων υλικών και τη συγκεντρωτική διαχείριση-αδρανοποίηση τους σε επίπεδο περιφέρειας/επικράτειας.

·  Επιδότηση της αντικατάστασης των σχετικών δομικών στοιχείων (στέγες, καμινάδες κλπ)

 

·  Νομοθέτηση της υποχρεωτικής και άμεσης απομάκρυνσης από κάθε είδους κατασκευή, ιδιωτική ή δημόσια (με δεδομένη την κάλυψη του κόστους). Διερεύνηση [και διεκδίκηση] απόδοσης ευθυνών και κόστους αποκατάστασης στις εταιρίες που επί δεκαετίες κερδοσκοπούσαν με τα παραπάνω υλικά και σε όσους τους το επέτρεπαν.

 Πηγή: https://alekosch.wordpress.com/2019/09/05/amiantos2018/



Amiantos 1.jpg



Newsletters
Πληκτρολογίστε το ον/μο σας και τη διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σας (email) και πατήστε

Αναζήτηση άρθρων